Zijn stijl groeide uit tot een rauwe, expressionistische beeldtaal waarin emotie het uitgangspunt is. Lenny schildert intuïtief; wat hij voelt, zet hij zonder filter op het doek. Kleuren en bewegingen volgen zijn binnenwereld in plaats van een vooraf bedacht plan. Voor hem is schilderen geen decoratie, maar een vorm van communicatie. Hij wil de kijker niet alleen laten zien wat er in hem leeft, maar vooral laten vóelen hoe emoties kunnen bewegen, botsen en ademen. Die intensiteit vormt de kern van zijn werk.